O Nas
 News
 Rys Historyczny
 Wychowankowie
 Kadra
 Wolontariat
 Przetargi
 Kontakt

HISTORIA POWSTANIA WIELOFUNKCYJNEJ PLACOWKI OPIEKUŃCZO - WYCHOWAWCZEJ "DWÓJKA" IM. DR IRENY BIAŁÓWNY W Białymstoku

         Wielofunkcyjna placówka opiekuńczo - wychowawcza "Dwójka" powstała na bazie Domu Dziecka nr 2, a ten powstał po przekształceniu Państwowego Domu Małych Dzieci, ktory rozpoczął swoją działalność po zakończeniu działań wojennych na Białostocczyźnie w roku 1944r.

(32kB)          Pierwszą siedzibą placówki był budynek przy ulicy Sitarskiej nr1, gdzie schronienie i opiekę znalazły dzieci zagubione w czasie działań wojennych, sieroty i półsieroty. Opiekę nad nimi sprawowały Siostry zakonne przy życzliwej współpracy ludzi oddanych sprawom dzieci.

         Do zakładu przybywało coraz więcej dzieci, toteż władze administracyjne miasta uznając potrzebę funkcjonowania tego typu placówki , podjęły decyzję poprawy warunków lokalowych i przeniesienie jej w inne miejsce. Tą decyzją odebrano siostrom możliwość sprawowania opieki nad sierotami. Organizowanie nowego przedsięwzięcia powierzono lekarzowi pediatrze dr nauk med. Irenie Białównie, która całe swoje życie poświęciła sprawom pomocy medycznej i opiekuńczej matce i dziecku na terenie miasta Białegostoku i województwa białostockiego. Jako jedna z pierwszych w Polsce, do działalności praktycznej wprowadziła zagadnienia pediatrii społecznej. Była także współorganizatorką Oddziału Białostockiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. W wyniku starań dr Ireny Białówny w roku 1947 Państwowy Dom Małych Dzieci został przeniesiony do obiektu przy ul. Generała Karola Świerczewskigo nr 6, w którym funkcjonuje do dzisiaj. W 1990 r przywrócono przedwojenną nazwę ulicy 11 Listopada. Okolica w której znajduje się placówka, położony jest w lesie, na uboczu osiedli mieszkaniowych.

(32kB)          Na tym terenie powstał murowany, jednopiętrowy budynek, w którym znalazły miejsce cztery oddziały dziecięce, oddział matek, zaplecze gospodarcze i administracja. W pomieszczeniach piwnicznych znajdowały się: kuchnia, magazyny żywnościowe i gospodarcze, kotłownia oraz mieszkania dla pracowników. Na parterze umieszczono oddział adaptacyjno-obserwacyjny (tzw. "kwarantanna"), oddział matek, oddział dzieci starszych i administrację. Oddział niemowląt i oddział średniaków wraz z kuchnią mleczną znalazły miejsce na piętrze. W odległości kilkunastu metrów od budynku głównego znajdowało się zaplecze gospodarcze, które stanowiła pralnia, stajnia, obora dla dwóch krów i chlewnia.

(32kB)          Pomieszczenia, w których przebywały dzieci, wyposażone były jedynie w niezbędny sprzęt. Oddział dzieci starszych posiadał niewielką bawialnię, proste zabawki wykonane były przez personel. Pościel i ubranka w większości pochodziły z darów. Wodę do kąpieli dzieci przynoszono ze studni i podgrzewano na piecu węglowym. Pralnia posiadała dwa piece węglowe, cztery kotły, cztery balie i tary. Suszenie pieluszek i bielizny dzieci odbywał się w od-dzielnym pomieszczeniu z ręcznym maglem, a także częściowo na oddziałach. Środkiem transportu zaopatrzenia był wóz konny. Nowo wybudowane skrzydło budynku oddano do użytku w 1951 roku, co polepszyło warunki bytowe dzieci. Przeniesiono do niego oddział matek, kwarantannę, oddział niemowląt, izolatkę i administrację. W piwnicy urządzono świetlicę, stołówkę, kuchnię podręczną dla matek, magazyn odzieży i brudownik dla wszystkich oddziałów.

         Ilość dzieci w poszczególnych grupach wahała się pomiędzy 25 a 30. Opiekę nad jedną taką grupą sprawowała jedna pielęgniarka i nie zawsze miała do pomocy salową. Wobec tego pewne obowiązki brały na siebie matki mieszkające w zakładzie. Liczba pensjonariuszek wynosiła w ówczesnym okresie 30 - 35 na 20 miejsc. Liczba dzieci wynosiła ponad 170 na przewidzianych 150 miejsc. Kolejny budynek, do którego przeniesiono pralnię, szwalnię i kotłownię oddano do użytku w 1958 roku. Rok 1962 przyniósł dalszą poprawę warunków. Doprowadzono wodę bieżącą do wszystkich pomieszczeń, zainstalowano wanny do kąpieli dzieci we wszystkich oddziałach. Działkę Państwowego Domu Małych Dzieci ogrodzono i wyposażono w zabawki terenowe. W 1965 powstał typowy plac zabaw. W roku 1969 w pomieszczeniach dla dzieci ułożono dywany, zawieszono firanki i kolorowe zasłony na okna. W następnym roku zmodernizowano kuchnię mleczną i ogólną. W salach gdzie przebywały dzieci zaczęły pojawiać się meble dziecięce, atrakcyjniejsze zabawki a także sprzęt audiowizualny. Pod koniec lat 70-tych liczba dzieci uległa stopniowemu zmniejszeniu. W roku 1980 zredukowano ilość miejsc dla dzieci do 140, a dla matek do 10. Ponowna redukcja miejsc do 100 nastąpiła w roku 1985. Zdecydowanie poprawiły się warunki bytowe wychowanków, liczba miejsc przeznaczonych dla matek nie zmieniła się. Udało się zorganizować izolatki i pokoje odwiedzin w każdej grupie. Stopniowo zakład zmieniał się z "sierocińca- przechowalni" w placówkę opiekuńczo-wychowawczą. W roku 1978 i w 1985 przebudowy i modernizacje budynku głównego, podwyższyły znacznie jego standard i jeszcze bardziej przystosowały go do potrzeb wychowanków. Oprócz prowadzenia remontów głównych, co roku dokonywano remontów bieżących, mających na celu odnawianie pomieszczeń, wymianę wyposażenia, sprzętu i mebli. Stopniowo, w miarę upływu lat, nastąpiło zrozumienie potrzeb dziecka przez personel bezpośrednio pracujący z dziećmi, poprawiła się opieka. (32kB) Pielęgnując pamięć dr Ireny Białówny osoby w pełni oddanej potrzebom dzieci osieroconych i na stałe związanej z placówką, zrodziła się myśl nadania zakładowi jej imienia w rocznicę 40-lecia istnienia Domu Dziecka. Wmurowano tablicę pamiątkową z wizerunkiem dr Ireny Białówny i jej myślą przewodnią: "Celem mojego życia" zdrowe i szczęśliwe dziecko". "Uroczystości związane z obchodami 40- lecia odbyły się dnia 26 września 1987 r. W czasie tych uroczystości zakład otrzymał Złotą Odznakę "Zasłużony Białostocczyźnie".

         Rok 1993 przyniósł kolejne zmiany. Placówka przeszła z resortu zdrowia pod resort edukacji. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 lutego 1993 r. Państwowy Dom Małego Dziecka z dniem l stycznia 1993 roku w myśl artykułu 107 Ustawy z dnia 7 września 1991 r. o Systemie Oświaty został przekształcony w placówkę opiekuńczo-wychowawczą prowadzoną przez Kuratora Oświaty, co w konsekwencji oznaczało przejście placówki pod opiekę Ministerstwa Edukacji Narodowej. Decyzją Kuratora Oświaty w Białymstoku z dnia 27 kwietnia 1994 r. Państwowy Dom Małego Dziecka w Białymstoku stał się Domem Dziecka Nr 2 im. dr Ireny Białówny.

         W 2000 roku na skutek nowelizacji Ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 Domy Dziecka jako placówki opiekuńczo - wychowawcze typu socjalizacyjnego przeszły do resortu Opieki Społecznej. Od 2004 roku po objęciu placówki przez panią dyrektor Barbarę Czarniecką rozpoczęły się wielkie remonty i zmiany w placówce przygotowujące do osiągnięcia określonych w rozporządzeniu standardów. Wyremontowano pomieszczenie grupy dzieci szkolnych, przedszkolnych oraz pomieszczeń po grupie średniaków, gdzie urządzono mieszkanie i utworzono we wrześniu 2004 roku grupę usamodzielnienia. Wszystkie te zmiany doprowadziły do zmiany nazwy placówki i zatwierdzenia nowego statutu i regulaminu.

         Od 2009 roku dyrektorem WPOW "Dójka" jest pan Wojciech Jerzy Kucerow. Z końcem roku 2010 placówka spełniła ustawowe warunki oraz standardy usług, określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.10.2007r. w sprawie placówek opiekuńczo - wychowawczych. Prezydent Miasta Białegostoku udzielił zezwolenia na prowadzenie całodobowej Wielofunkcyjnej Placówki Opiekuńczo - Wychowawczej "Dwójka" w Białymstoku na czas nieokreślony.
Wszelkie Prawa Zastrzeżone! .